بگذار عشق خاصیت تو باشد نه رابطه ی خاص تو با کسی
هنوزبه خودم مسلط نيستم متصلم به رد پاهايي كه دورازمن برمي داري و نمي داني كه پشت اين پنجره جهاني كه زيبا نيست را مي بينم پشت سرت را هم نگاه نمي كني و گمان نمي برم كه آن نقطه ي معلوم كه درسرازيري جاده داشت محومي شد تو باشي جهان شيشه ها زيبا نيست و نمي داني كه منتظرم تا كه بيايي مثل عطر جمعه آن روزها كه از كوچه ام مي گذشتي فرشته ها پشت هر گامت ناقوس مي نوازنند من درخت بي ترانه ي راه مي شوم تو همرنگ اين جماعت تبر دار منتظرم كه بيايي. 2 بر بلند ترين اين صخره ها فرياد ميزنم دوستت دارم تو اما از اين صخره ها هم سخت تري.... 3 گمان مي كردم كه تا آخر قصه بامني حالا چه خوب كه قصه ايي در كار نيست. و دستها چه دراز که این شیب های سفید را بالا می روم امروز ودستهایم دراز تر از نعره ام ونعره ام که خاموش می شود در کوه وکوه با بهمن بی طاقتش برای من و کودکانه به آغوش کشدنش دستها چه دستهایی در فردای بی تو بهمن چه بی طاقت واشکها چه روان به راه رفتنت
راهی که به هم تبدیل شدیم در آن امروز راهی نیست و دیگر نه آن صبح های یخ زده در پوتین های گرم می آیند نه آن از تو زود تر آمدن ها تا ته کوچه با تو بودن ها نه وقتی که باید از دستهایت می گذشتم تا به کلاس دیر شده می رسیدم تا پشت شیشه ابرهای تیره وسعت خالی حیاط را نقطه نقطه نقطه کنند اجازه ای هم نیست، تا غم گینی ام را بر تخته جا بگذارم ا جازه ای هم که نیست ؟ سالهاست که موجه شده غیبتهایمان سالهای که انگار همه کیمیا شده اند سال هایی که من کیمیا گر نبوده سالهایی که من کیمیا گر نیستم ؟ تا از این تنهایی درازمدت دنبال لهجه ی گمشده ام بگردم نمی دانست که بوسه های تو پری هایی آوازاند که اعتصاب از کزکردن مان کرده اند بی تومی ترسم از اینجا که دستها را برای کشتن باز می شوند ودعا هانبودنشان است بارهاست که میترسم می خواهم که تداعی پرواز شویم ، تا چند گامی این ارتفاع عادت مبهم مرده گی مان را رها کنیم دست هایت را برای چه باز کرده ا وقتی تمام راها باتلاق شدند و خانه ها غسلخانه دراین محل دستت را برای درد های من باز نکن که دردهای من درد نمی کنند و از آنهایی می ترسم که نمی ترسند مقصر تویی که زیبایی اینجا دعاها بارها وبارها مربوط به توست که خداوندا خدایا !!!!!! این بی آتش سوختن سهم ما نیست! این بی آتش سوختن سهم ما نیست! این بی آتش سوختن سهم ما نیست! باد می آید واین دستهای من که در موهایت می میرند قدردانی شانه هایت نیست باد می آید و باد می آید تمام اشک هایم را به کوچه هل می دهد از خانه که بیرون بیایی باد گل های چادرت را بیرون می ریزد از خانه که بیرون بیایی من بی چاره تر می میرم وکسی نیست خلقم کند تو به خانه می روی و کوچه تاریک می شود من تاریک تر فردا برایم بوسه ای می شود وگاهی هم کفنم در کمد تار پودش می لرزد و جشن می گیرد شیطان از زخم هایم بیرون زده وکلمه کلمه این نامه برای تعمیرمن سعی شان این بود که خط خطی دست تو نشوند فواره ها دست به آسمان می برند و شب ترانه ی ماه نمی شود هیچ کس در ساحل قلعه نمی سازد دوباره باد باد بادکهایمان را پس نمی دهد که سنگ عاشق در مقصد آینه می شکند آینه ها می شکنند وما به راه می افتیم به راه می افتیم به راه میافتیم مابه راه افتادیم ودر راه هم افتادیم دست تکاندم و خاطره هایم را با بوسه های برلبم جان داده همه وهمه را به دریا ریختم، از این پنجره که پاییز درونش در تمام است هرروز زجر هایی متولد میشود که بالهایتان دیگر ممنوع آنگاه، پرواز را چگونه کبوتر ببوسم وقتی که آسمان تیغ می بارد برای ما و درد ها صلح نخواهند کرد وقتی که وقت در من گم می شود تا انگشترم را غرق کنم تا همه ببینند این قایق های وارونه ی شناور و لنگر ها یی که از دریا دارند می نوشند و درد ها یی که در دریا دارند موج می زنند دست تکاندم و در یا به سکوت خاطره هایم گوش داد به خیابانهای هروز و دو سایه ی موازی بر روی آن گوش کن؛ دریا ما را گوش میکند گوش کن به پیشوازرفتیم به پیشواز رفتیم درکوچه برف بارید جای پاهای که ماندند دفن شدند تونبودی نبودی که نگاه را در نگاهت به رقص آورم تا از کوه شوکران تو همه پرواز هایم را بال برهنه بگشایم کلمات به پاییز قلب من دچار شدند در کوه محاکمه ام می خواندند در سکوتت خوابیده ایم برگ ها را بگو که سنگسار پاییز شدند ومن را بگو که فردا سکوتت را می شنوم وباید باز بگویم آنقدر زیبایی که خداهم به زیباییت مشکوک شد وتو نبودی من رفتم جای پاهایمان ته نشین هم شد سنگ اندازی باد وکوه بر فراز قله درختی به رقص درامد که نگاهش تراشیده تر از خنجر دست ها آزاد تر از دشنه ها آری بر حریق نگا ه و صحنه ی تماشای دار و فریاد و شیون گر زآغوش نگاه را چنان با شرم کشیدند تا کوچ ناگزیر را با چشمان ممنوع نظر افکنیم تا کوچ نا گزیر با چشمان مسموم نظر افکنیم گمان مبر از امید که سرو تنش را استخوانش را گردنش را به هم به یکی در شکسته اند باد تنم را می ساید و وقتی که خورشید بر تنم میلغزد آزمند نگاه توام گرچه که زیبا ترین زیبایی نگاه زیبای توست واگرچه از نگاه خود گذشتم که با دستهایت محل مرگ درناهايی که امروز نیستند را نشانم دادی تو ،در باران كه بودي شبيه رقص دختری شد ه بود غريزه ي نگاه كردن من من،دنبالت به راه افتادم، تا زمين خوردن هاي برگ و رويايي كه در من نفوذ كرده رویایی که آنجا سر در بي آزاري دامنت كه مي گذارم ما ه عجيب ترماه مي شود و گاهي هم مترسك آغوشم، كه بوسه از تو به قابيلي نا برادر تبديلم مي كند از دنبال کردن هایم بازهم، گم شده اي در كوچه هاي خيس من به تنهايي ام بر مي گردم پشت شيشه هاي ديروز باران زمين گيري بود امروز اما، از غباري كه مي آيد .
| قالب وبلاگ : قالب وبلاگ |
درباره سايت
در مرگ شکسته شدم
منوی سايت
پيوند های روزانه
آرشيو سايت
پيوند ها
طراح قالب
امكانات سايت